Kat görevlisinin işi nedir? Kayseri’de bir otel koridorunda başlayan hikâye
Sabahın ilk ışıkları Kayseri’nin üzerine ağır ağır düşerken, ben yine aynı yorgunlukla gözlerimi açtım. Pencerenin kenarından süzülen soluk ışık odamın duvarında titriyordu. İçimde garip bir his vardı; ne tam umutsuzluk ne de tam bir umut… İkisinin arasında sıkışıp kalmış gibiydim. 25 yaşındayım ve hâlâ kendime “Ben ne yapıyorum?” sorusunu sormaktan vazgeçemiyorum.
O gün işe geç kalmamak için aceleyle evden çıktım. Soğuk hava yüzümü kesiyordu ama asıl üşüten şey içimdeki boşluktu. Çalıştığım yer bir oteldi ve ben kat görevlisi olarak çalışıyordum. Dışarıdan bakıldığında basit görünen, çoğu insanın fark etmediği bir işti bu. Ama ben her gün o koridorlarda kendimi yeniden tanıyordum.
Koridorların sessizliğinde başlayan gün
Otele girdiğimde her şey her zamanki gibiydi. Lobideki yapay gülümsemeler, resepsiyonun aceleci sesi, valizlerin sürüklenme tıkırtısı… Ama benim dünyam üst katlarda başlıyordu. Kat görevlisinin işi nedir? diye biri sorsa, çoğu insan “oda temizler” der geçerdi. Ama ben biliyordum ki bu iş sadece temizlik değildi.
Benim işim, insanların ardında bıraktığı izleri silmekti. Kirli havlular, dağınık yataklar, yarım kalmış kahve fincanları… Ama en çok da insanların görünmeyen yorgunluklarını hissediyordum.
Asansöre bindim. Ayna karşısında kendime baktım. Gözlerimin altındaki morluklar artık benimle birlikte çalışıyordu. “Bugün de dayanacağız,” dedim içimden, kimse duymadı.
Kat görevlisinin işi nedir? Gerçek cevap bazen görünmeyen şeylerde gizlidir
Birinci kata çıktığımda ilk oda bana aitti. Kapıyı kartla açtım. İçeri girer girmez o tanıdık sessizlik üzerime çöktü. Bir gece önce burada kalan misafirler gitmişti ama onların enerjisi hâlâ odadaydı.
Yatağın üzeri dağınıktı. Yastık yere düşmüş, perde yarım açık kalmıştı. Banyoda su damlaları aynaya sıçramıştı. Ama asıl dikkatimi çeken şey masanın üzerindeki yarım kalmış bir not defteriydi. Birkaç cümle yazılmış, sonra bırakılmıştı.
O an durdum. İçimde bir şey kıpırdadı. Sanki o notu yazan kişiyle aramda görünmez bir bağ vardı. Belki de benim gibi biri, hayatı yarım bırakılmış cümlelerle dolu biriydi.
Kat görevlisinin işi nedir? Sadece odayı temizlemek mi? Yoksa insanların geride bıraktığı hikâyeleri fark etmeden toparlamak mı?
Görünmeyen yükler ve sessiz hayal kırıklıkları
Temizlik arabasını koridorda iterken, her odada farklı bir hayatın izine rastlıyordum. Bir odada çocuk oyuncakları vardı, başka bir odada boş şarap şişeleri… Bir başka odada ise yatağın iki tarafı bile kullanılmamıştı. O an içimde ince bir sızı hissettim.
Hayal kırıklığım büyüyordu. Çünkü ben kendi hayatımda da hep böyle hissediyordum; kullanılmış ama tamamlanmamış, başlamış ama bitmemiş.
Bir odaya girdiğimde yerde kırılmış bir bardak vardı. Cam parçaları ışığı kırarak parlıyordu. Eğilip toplarken parmaklarımın ucunda küçük bir acı hissettim. O acı bana garip bir şekilde iyi geldi. Sanki içimdeki karmaşayı dışarıya yansıtıyordu.
O sırada kapı çaldı. Bir misafir içeri girmek istedi. “Henüz bitmedi,” dedim mahcup bir sesle. Adam yüzüme bile bakmadan bekledi. O an kendimi görünmez hissettim. Ama sonra düşündüm: Belki de bu işin doğası buydu. Görünmeden var olmak.
Yorgunlukla gelen fark ediş
Sitemizden Önerilen: İran'ın para dili nedir ?
Öğle saatlerine doğru yorgunluk artık bedenime değil, ruhuma da yerleşmişti. Ellerim sabun kokuyordu, saçlarım terden yapışmıştı. Ama en ağır olan şey fiziksel yorgunluk değildi.
Kendi hayatımı düşünüyordum. 25 yaşındaydım ve hâlâ net bir yolum yoktu. Arkadaşlarım başka şehirlerde farklı hayatlar kurmuşken ben otel odalarında başkalarının hayatını temizliyordum.
Ama sonra bir anda durdum. Kendime şu soruyu sordum: Kat görevlisinin işi nedir gerçekten?
Belki de başkalarının dağınıklığını toparlarken, kendi iç dünyanı da düzene sokmaya çalışmaktır. Belki de her temizlenen oda, insana küçük bir sabır öğretir.
Bir odada kalan hikâye
Günün ortasında girdiğim bir oda beni diğerlerinden farklı etkiledi. Oda neredeyse kusursuz temizdi ama bir köşede unutulmuş küçük bir çocuk ayakkabısı vardı. Tek bir ayakkabı.
O an içimde tuhaf bir sıkışma oldu. Diğeri neredeydi? Neden sadece biri kalmıştı?
Ayakkabıyı elime aldım. Küçüktü, kırmızıydı. Bir çocuğa aitti belli ki. O an gözümde kısa bir sahne canlandı: Koşan bir çocuk, elinden tutan bir anne, hızlıca toparlanan bir valiz…
Hayal gücüm beni olduğum yerden uzaklaştırdı. Birkaç saniye içinde o odada değildim artık. Ama sonra gerçek geri geldi.
Ayakkabıyı yerine koymadım. Masanın köşesine bıraktım. Belki sahibi geri gelir diye. Belki de sadece ben böyle hissettiğim için.
İç sesimle yüzleşme
Günün sonuna doğru koridorlar boşalmıştı. Sessizlik artık daha ağırdı. Temizlik arabasını iterken adımlarım yankılanıyordu. O ses bana kendi yalnızlığımı hatırlatıyordu.
İçimde bir ses sürekli konuşuyordu: “Böyle mi olacak hayatın?” diyordu. “Sadece başkalarının izlerini temizleyerek mi geçecek?”
Ama başka bir ses de vardı. Daha sakin, daha derin: “Sen görüyorsun,” diyordu. “Herkesin görmediğini görüyorsun.”
Kat görevlisinin işi nedir? Belki de en basit haliyle budur: Görünmeyeni görmek.
Günün sonunda aynaya bakmak
Akşam olduğunda otelin arka kapısından çıktım. Soğuk hava yine yüzüme çarptı ama bu kez farklıydı. İçimde garip bir hafiflik vardı.
Eve döndüğümde aynaya baktım. Aynadaki kişi yorgundu ama tamamen kırılmış değildi. Gözlerinin içinde hâlâ küçük bir direnç vardı.
O an fark ettim ki, ben sadece odaları temizlemiyordum. Her gün biraz daha kendimi de anlamaya çalışıyordum.
Koridorlarda kalan sessiz anlam
Ertesi gün yine aynı koridorlara döneceğimi biliyordum. Yine aynı yataklar, aynı banyolar, aynı sessizlik… Ama içimde bir şey değişmişti.
Artık kat görevlisinin işi nedir? sorusuna tek bir cevap vermiyordum. Çünkü bu iş sadece bir meslek değildi benim için. Aynı zamanda insan hayatının en görünmeyen anlarına tanıklık etmekti.
Ve belki de en önemlisi, kendi hayatımın da dağınık odalarını fark etmeyi öğrenmekti.
Bu içeriğimizin sonuna geldik. Cecengida olarak “Kat görevlisinin işi nedir” hakkındaki sorularınızı yorumlarda paylaşabilirsiniz.